May mga bagay tayong hindi maalala, hindi dahil hindi ito mahalagang alalahanin pero dahil hindi ito makakabuti.
May mga bagay naman tayong ayaw na nating maalala pero pilit itong nagsusumiksik sa atin.
Tayo ang gumagawa ng mga pangyayari sa ating buhay. Tayo mismo ang pangunahing tauhan dito. Tayo din ang pipili ng mga eksenang kapapanabikan, o pagsisisihan.
Anuman ang kalabasan ng mga ala-ala, hindi mo ito maaring takbuhan. Kung hindi mo gustong tangkilikin ang sarili mong kwento, sino pa sa palagay mo ang babasa nito?
Friday, March 30, 2012
Tuesday, March 27, 2012
Halimaw
Ang pananaw ay mababaw
ng isang taong halimaw.
Kung sya'y sumigaw
ay pulos alingawngaw,
Sabayan pa ng pagsingaw
nitong utak nyang ampaw.
Wag nang mang-agaw
sa damdaming sabaw.
Pilitin mang magtampisaw
alam mong di sya hahataw.
Heto ngayo't nag-uumapaw,
kahit pa anong uhaw,
kung sa bawat araw,
nama'y walang kaulayaw.
ng isang taong halimaw.
Kung sya'y sumigaw
ay pulos alingawngaw,
Sabayan pa ng pagsingaw
nitong utak nyang ampaw.
Wag nang mang-agaw
sa damdaming sabaw.
Pilitin mang magtampisaw
alam mong di sya hahataw.
Heto ngayo't nag-uumapaw,
kahit pa anong uhaw,
kung sa bawat araw,
nama'y walang kaulayaw.
Hey Stranger!
Hey stranger!
Where do you think you're going?
There's something you are missing.
Let me find that for you,
carry that for you,
and be the one for you.
We both act like in danger,
since destroyed by a lover,
so hey!
Let's just be together.
effusions while on a bus going home around 6:44pm
Where do you think you're going?
There's something you are missing.
Let me find that for you,
carry that for you,
and be the one for you.
We both act like in danger,
since destroyed by a lover,
so hey!
Let's just be together.
bugtong-bilog. bilog-bugtong
Dalawang beses natatanggap kada buwan,
pero dumadaan lang papunta kung saan.
Kung sanhi ng away ay napaka babaw,
ngunit kung manukso ay sadyang halimaw.
Sa buhay ito ay kailangan,
subalit panganib kung ito ang dahilan.
Bilog. Bilog. Kumakalansing sa aking bulsa,
Ayun nahulog, butas naman pala!
Originally published on legitimatevandalism.tumblr.com last Dec 17th, at 2010 1:21pm
pero dumadaan lang papunta kung saan.
Kung sanhi ng away ay napaka babaw,
ngunit kung manukso ay sadyang halimaw.
Sa buhay ito ay kailangan,
subalit panganib kung ito ang dahilan.
Bilog. Bilog. Kumakalansing sa aking bulsa,
Ayun nahulog, butas naman pala!
isahang linya
“wag kang sumawsaw kung hindi ka marunong lumangoy!”
Originally published on legitimatevandalism.tumblr.com last Nov 12th, 2010 6:36pm
isahang linya
“Sa buhay, tatlong bagay ang napatunayan kong mahirap: gisingin ang nagtutulog-tulugan, tawagin ang nagbibingi-bingihan at pilitin ang nagpapapilit.”
Originally published on legitimatevandalism.tumblr.com last Aug 20th, 2010 11:44pm
Nung Bata Ako...
Sinong hindi nangarap maging doktor? Parang halos lahat ng bata nag-isip na maging doktor. Gagamutin daw ang may sakit. Nakakatawa pa, kunyari hindi yan iiyak pag may sugat na ginagamot para kunyari matapang sya. Ngayon napag-isip ko, hindi pala yung alcohol na nilalagay sa sugat ang mas nakakaiyak… Yun palang iniinom ang mas mahapdi.
Nung medyo natututo nang mangatwiran, naisip mong mag-abogado. Ang sarap ng pakiramdam makipagdebate. Yung tipong akala mong tama yung rule mo sa patintero pero wala naman talagang rule book yan. Paborito mo pang maging patotot (yung taya na nasa gitnang linya) hindi dahil ikaw ang bida, kundi dahil mas malaking teritoryo ang sakop mo at madalas kang pangilagan ng mga tumatawid dahil sa angkin mong kapangyarihan. Bata palang napaghahalata ka na.
Natagalan kang mag-abogado o doktor. Naisip mo ang tagal ng sampung taong pag-aaral para maging abogado o doktor. Bakit hindi na lang magdentista? Dr. pa rin ang nasa unahan ng pangalan mo at makakmit ito sa loob ng maiksing panahon. Limang taon lang ata o anim? Bakit hindi mo nga ba sinubukan? Pero alam mo, hindi naman talaga ang bibig ang problema ng tao, kundi ang mga salitang lumalabas dito kung saan walang gamot o pangontra.
Titulo lang pala gusto mo sa pangalan eh, edi Engr. na lang! Wow! Ang angas! May board exam pa yan na sabi ng iba walang kwenta daw ang course na walang lisensya pagkatapos. Anong saysay ng mga numero kung yung araw mo hindi mo mabilang? Hindi mo masukat kung ang desisyon mo ba ay aabot sa mga tinatantya mong dimensyon ng buhay. Hindi rin ito uubra. Makakita ka palang ng numero pumapalag ka na. One plus one lang naman ang usapan, pero nasan na yung ipaplus mo sa buhay mo? Bakit hanggang ngayon one ka lang?
Panalo din kung Architect ka. Kaso nang sinubukan mong magdrawing, puro drawing ka na lang. Wala ng natupad sa mga sinabi mo. Kaya lang ikinalulungkot kong sabihin tsong, sa buhay pag may mali kang naiguhit, hindi mo na mabubura yun. Gustuhin mo man, may isa o dalawang makakakita ng anino o marka ng maling linya o kulay na nailagay mo sa isang larawan.
Veterinarian? Doktor din yun, ng mga hayop. Baka dito pwede ka… sabi nga nila hindi mo maiintindihan ang pakiramdam ng mga aso hanggat hindi ka nagiging aso. Handa ka bang umamin na hayop lang ang makakaintindi sa mga asal na ginagawa mo minsan? Wag ka nang magkunwari dahil hindi naman talaga yan minsan… madalas…
Hindi ko alam kung bakit hindi pumasok sa isap kong maging nurse. Siguro dahil tingin ko sa kanila mahina, alalay lang ng doktor. Pero narealize ko sila nga yung nag-aalaga sa mga mahihina. Hindi ko rin kasi kayang magsuot ng puti, alam kong marumihin akong kumilos.
Isang bagay ang sigurado ako sa sarili ko bata palang ako. Kwento. Storya. Dayalogo. Itong mga bagay na ito ang mga umiikot sa sarili ko,s a utak ko. Lahat tayo may storyang nabubuo sa isip pero iilan sa atin ang handang magpahayag nito, iilan sa atin ang alam kung pano ito ilalagay sa mga titik na maiintindihan ng babasa. Mauunawaan ng makikinig at higit sa lahat, isasapuso ng mga maaantig.
Akala ko gusto kong maging doktor, abogado, dentista, engineer, architect, beterinaryo, pati jeepney driver, kundoktor ng bus at kung anu ano pang role na nilaro ko nung bata ako. Hindi pala yun ang gusto kong maging paglaki ko… Isusulat ko lang pala ang mga kwentong yun. Ang pangarap ng mga nangangarap pala ang gagawin ko. Masaya akong maipahayag ang nasa loob ko. May pera man dito o wala. May titulo man ang pangalan ko o wala. May magbasa man o wala. Basta ito ang gusto ko… at dito ako masaya, tumanda man ako mag-isa.
Originally published on legitimatevandalism.tumblr.com last Aug 8th, 2010 at 10:36am
Nung medyo natututo nang mangatwiran, naisip mong mag-abogado. Ang sarap ng pakiramdam makipagdebate. Yung tipong akala mong tama yung rule mo sa patintero pero wala naman talagang rule book yan. Paborito mo pang maging patotot (yung taya na nasa gitnang linya) hindi dahil ikaw ang bida, kundi dahil mas malaking teritoryo ang sakop mo at madalas kang pangilagan ng mga tumatawid dahil sa angkin mong kapangyarihan. Bata palang napaghahalata ka na.
Natagalan kang mag-abogado o doktor. Naisip mo ang tagal ng sampung taong pag-aaral para maging abogado o doktor. Bakit hindi na lang magdentista? Dr. pa rin ang nasa unahan ng pangalan mo at makakmit ito sa loob ng maiksing panahon. Limang taon lang ata o anim? Bakit hindi mo nga ba sinubukan? Pero alam mo, hindi naman talaga ang bibig ang problema ng tao, kundi ang mga salitang lumalabas dito kung saan walang gamot o pangontra.
Titulo lang pala gusto mo sa pangalan eh, edi Engr. na lang! Wow! Ang angas! May board exam pa yan na sabi ng iba walang kwenta daw ang course na walang lisensya pagkatapos. Anong saysay ng mga numero kung yung araw mo hindi mo mabilang? Hindi mo masukat kung ang desisyon mo ba ay aabot sa mga tinatantya mong dimensyon ng buhay. Hindi rin ito uubra. Makakita ka palang ng numero pumapalag ka na. One plus one lang naman ang usapan, pero nasan na yung ipaplus mo sa buhay mo? Bakit hanggang ngayon one ka lang?
Panalo din kung Architect ka. Kaso nang sinubukan mong magdrawing, puro drawing ka na lang. Wala ng natupad sa mga sinabi mo. Kaya lang ikinalulungkot kong sabihin tsong, sa buhay pag may mali kang naiguhit, hindi mo na mabubura yun. Gustuhin mo man, may isa o dalawang makakakita ng anino o marka ng maling linya o kulay na nailagay mo sa isang larawan.
Veterinarian? Doktor din yun, ng mga hayop. Baka dito pwede ka… sabi nga nila hindi mo maiintindihan ang pakiramdam ng mga aso hanggat hindi ka nagiging aso. Handa ka bang umamin na hayop lang ang makakaintindi sa mga asal na ginagawa mo minsan? Wag ka nang magkunwari dahil hindi naman talaga yan minsan… madalas…
Hindi ko alam kung bakit hindi pumasok sa isap kong maging nurse. Siguro dahil tingin ko sa kanila mahina, alalay lang ng doktor. Pero narealize ko sila nga yung nag-aalaga sa mga mahihina. Hindi ko rin kasi kayang magsuot ng puti, alam kong marumihin akong kumilos.
Isang bagay ang sigurado ako sa sarili ko bata palang ako. Kwento. Storya. Dayalogo. Itong mga bagay na ito ang mga umiikot sa sarili ko,s a utak ko. Lahat tayo may storyang nabubuo sa isip pero iilan sa atin ang handang magpahayag nito, iilan sa atin ang alam kung pano ito ilalagay sa mga titik na maiintindihan ng babasa. Mauunawaan ng makikinig at higit sa lahat, isasapuso ng mga maaantig.
Akala ko gusto kong maging doktor, abogado, dentista, engineer, architect, beterinaryo, pati jeepney driver, kundoktor ng bus at kung anu ano pang role na nilaro ko nung bata ako. Hindi pala yun ang gusto kong maging paglaki ko… Isusulat ko lang pala ang mga kwentong yun. Ang pangarap ng mga nangangarap pala ang gagawin ko. Masaya akong maipahayag ang nasa loob ko. May pera man dito o wala. May titulo man ang pangalan ko o wala. May magbasa man o wala. Basta ito ang gusto ko… at dito ako masaya, tumanda man ako mag-isa.
Tahan an
Mainit nanaman ang araw. Katatapos lang ng bagyo at ang langit ay animo'y walang kibo. Sa tuwing ganito ang panahon, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Ako ba'y mapapayapa dahil sa tahimik na kapaligiran o mababalisa dahil walang hudyat ang mga pagbabago sa paligid na maaring maganap.
Mahirap sumilong sa isang konstrusyong kung hindi inaanay ay wala ng haligi at minsan pa'y madilim o pundido na ang ilaw nito. Sa ganitong pagkakataon, malaki ang bahagi ko upang magkaroon pa ng kapakinabangan ang mga nasa ilalim.
Noong isang linggo, bago pa man bumagyo, napakatindi ng init ng araw. Hindi ko alam kung paano kakayanin ang tindi ng hapding dulot nito. Walang kasing hapdi ang sikat ng haring araw na nakakatunaw sa bawat matatamis na pinagsamahan namin ng gabi. Pakiramdam ko ilang araw pa na hindi magbabago ang klima, baka hindi ko na kayanin. Buti na lang hindi buong araw mainit. Buti may tinatawag na gabi at buwan at bituin. Kung mahapdi ang araw, pagdating naman ng gabi... minsan ayoko na mag-umaga.
Hindi lang hapdi ng araw ang kailangan kong pagtiisan. Nariyan din ang lakas ng ulan. Matapos ang init ng araw, darating ang kulimlim ng mga ulap, maya maya pa'y may kasunod na itong kulog at kidlat. Hanggang sa malakas na buhos ng ulan. Ito yung mga pagkakataong gusto nang sumabog ng dibdib ko. Sinasabayan ko na lang ang pagbuhos ng ulan, sa ganitong paraan hindi nila namamalayang hindi lang pala tubig ulan ang bumabasa sa kanila.
Kapag malakas ang hangin, masalas sa kagustuhan kong makaalis dito, nais ko na lamang magpatangay. Ngunit nagingibabaw pa din sila sa akin. Hindi ko kayang umalis sa kinatatayuan. Paano na sila? Alam kong kailangan nila ako...
Wala na ngang haligi, hindi pa maayos ang ilaw... Hindi ko hahayaan pang mawalan ng bubong ang bahay namin.
Originally published on legitimatevandalism.tumblr.com last Jul 17th, 2010 at 1:36pm
Mahirap sumilong sa isang konstrusyong kung hindi inaanay ay wala ng haligi at minsan pa'y madilim o pundido na ang ilaw nito. Sa ganitong pagkakataon, malaki ang bahagi ko upang magkaroon pa ng kapakinabangan ang mga nasa ilalim.
Noong isang linggo, bago pa man bumagyo, napakatindi ng init ng araw. Hindi ko alam kung paano kakayanin ang tindi ng hapding dulot nito. Walang kasing hapdi ang sikat ng haring araw na nakakatunaw sa bawat matatamis na pinagsamahan namin ng gabi. Pakiramdam ko ilang araw pa na hindi magbabago ang klima, baka hindi ko na kayanin. Buti na lang hindi buong araw mainit. Buti may tinatawag na gabi at buwan at bituin. Kung mahapdi ang araw, pagdating naman ng gabi... minsan ayoko na mag-umaga.
Hindi lang hapdi ng araw ang kailangan kong pagtiisan. Nariyan din ang lakas ng ulan. Matapos ang init ng araw, darating ang kulimlim ng mga ulap, maya maya pa'y may kasunod na itong kulog at kidlat. Hanggang sa malakas na buhos ng ulan. Ito yung mga pagkakataong gusto nang sumabog ng dibdib ko. Sinasabayan ko na lang ang pagbuhos ng ulan, sa ganitong paraan hindi nila namamalayang hindi lang pala tubig ulan ang bumabasa sa kanila.
Kapag malakas ang hangin, masalas sa kagustuhan kong makaalis dito, nais ko na lamang magpatangay. Ngunit nagingibabaw pa din sila sa akin. Hindi ko kayang umalis sa kinatatayuan. Paano na sila? Alam kong kailangan nila ako...
Wala na ngang haligi, hindi pa maayos ang ilaw... Hindi ko hahayaan pang mawalan ng bubong ang bahay namin.
Back for Good
I never stopped writing. I just stopped posting. I have been too busy doing lots of things that I forgot what I am here for. Now I am back and will never leave my first love. My companion. My everything.
I will import some of my writings here from my tumblr account, since I find this blog more appropriate. I will not care if anyone will read it, so long as I am still able to express what I want, that's gonna be more than enough.
I will import some of my writings here from my tumblr account, since I find this blog more appropriate. I will not care if anyone will read it, so long as I am still able to express what I want, that's gonna be more than enough.
Subscribe to:
Comments (Atom)